Raymond’s Weblog

LOL, kwam via een zijweg op de kreet numerologie. Dat lijkt een beetje op een horoscoop, maar die proberen meer wat te voorspellen. Numerologie probeert op basis van je naam en geboortedatum meer jezelf te verklaren. Nou is het zelf lezen van de uitkomst ervan natuurlijk een tricky iets, omdat je snel dingen ‘wilt’ herkennen. Vooral als het positief is. Ik heb op een website een ‘reading’ uit laten werken, en zag hierin heel veel positieve en negatieve dingen die ik wel herken. Ben benieuwd of anderen dat ook in mij zouden herkennen. Klik op meer om de rest te lezen, het is wel een lap tekst hoor!

Oh, en maak er voor jezelf ook een hier.

This reading is based on —
Birth Name: Raymond
Birth Date: 5/20/1980 (May 20, 1980)

(continue reading…)

Gisteren weer lekker even uit geweest. Naar het COC in Amsterdam. Werdt meegesleept door een vriend van me, nou ja, slepen, ik wou zelf ook graag. Lees maar verder dan snap je wat ik bedoel.

>> Sla dit stuk over als je niet van mushy stuff houd, of niet wil weten wat er in mijn hoofdje allemaal om gaat, ik duik hier niet vaak zo de diepte in:

Vorige week ben ik begonnen er weer een beetje in te rollen, het hele uitgaan-gedoe enzo. Ben wel blij dat ik een beetje wat zetjes de goede richting heb gekregen om er weer in te komen, het was toch best al weer een tijd terug.
Ik ging wel altijd veel uit, bijna elke week, meestal met een vast groepje van drie, we waren best wel close, en hadden veel gein samen. Ook buiten het stappen om zagen we elkaar veel, ik werkte soms bij hun eigen zaak, en heb heel wat avonden bij ze doorgezakt. Sja, dat liep stuk toen één van hen overleed, naar verhaal, ga ik niet verder op in. Sindsdien is het echt uitgaan bij mij helemaal weggeweest. Simsalabim, poef, interesse weg…
Een jaartje terug ofzo kreeg ik wel weer de ik-wil-eruit kriebels, maar als je er een tijd uit bent geweest, en je hebt het gevoel er weer helemaal alleen in terug te moeten zien komen…dat gebeurde gewoon niet.

Maar dan heb je gelukkig vrienden (meervoud, je bent niet de enige die hier onbewust een belangrijke rol hebt gespeeld en zij die dit lezen weten na dit verhaal wel wie ik bedoel denk ik), die geven het nodige laatste puzzelstukje aan, het laatste zetje, een helpende hand, en nu heb ik het weer het gevoel te pakken dat het echt leuk is om er met wat mensen op uit te gaan. \O/ YAY \O/

>> Okay, lees maar verder, klaar met mushy doen, nou weer stoere mannenpraat :
Lekker aan een bar hangen, wat praten, muziek luisteren, wat eten. Afgelopen week dan de RegulierDwarsstraat, ook heel… apart

Weer een stapje de goede kant op Volgende week heb ik cursus en afgesproken s’avonds nog bij de roeivereniging te buurten, ze hebben een horror-avond voor de jeugd, en ik moest komen. Nou ja, da’s altijd leuk. Maar de week daarop, denk dat ik weer s’avonds lekker die kant op duik

Oh, en het siteje dat ik aan het bouwen ben, wordt helemaal geweldig. Ik heb er meteen een nieuw beheerconcept in kunnen stoppen dat ik hierna ook los van deze site op andere opdrachten los kan laten. Weer iets om een extra centje mee te verdienen Kan nooit kwaad. Zo zie je maar, je doet wat goeds, en er komt wat goeds uit.

Ehm, zus is ook in-town. Ze heeft d’r paspoort gepakt en is uit het hoge noorden (Friesland, Damwoude) afgedaald naar ‘zuidelijk’ Lelystad en is gezellig bij paps en mams. Vanmiddag dus even gezellig langs gaan, we zien elkaar veels te weinig.

Kortom: Wat een geweldig weekend is dit aan het worden

Ik ging vandaag naar huis vanaf mijn werk, en ik moest op de Metro wachten. Nou stond ik dus zo vanaf station Holendrecht naar het AMC te kijken, en ik had er alle tijd voor. Wat een immens complex is dat eigenlijk. Is je dat wel eens opgevallen? Als je kijkt naar hoeveel mensen ze daar op één kamer weten te krijgen, dan moeten daar echt gigantische hoeveelheden kapotte mensen zitten.
Wat zoekwerk op de site van het AMC leert mij dat ze 1.002 bedden hebben waar men ongeveer 8,4 dagen in verblijft. Zij bieden dus ‘leefruimte’ aan bijna 42.500 mensen op jaarbasis. En het is maar één ziekenhuis he! Poliklinisch behandelen ze nog eens 350.000 mensen.
Wat een aparte maatschappij zijn wij toch, dat wij er van uitgaan dat we zulke grote complexen nodig hebben om al die kapotte mensen te huisvesten en te behandelen.
Dan zeggen ze dat we er al jaren op vooruitgaan, de ontwikkeling staat niet stil. Wel gek dat we de echt practische dingen over het hoofd zien. Hoe voorkomen we al die kapotte mensen, in plaats van, hoe zetten we ze weer in elkaar.
Waarom stopt een auto niet automatisch als je bijna tegen iets aan rijdt? Waarom lijkt het dat er meer geld in het ontwikkelen van niet-werkende dieet producten wordt gestoken, in plaats van dat we proberen de griep uit te bannen waardoor jaarlijks duizenden oma’s en opa’s voortijdig het familieleven verlaten. Snap jij het?

Nee, als ik zo kijk naar dat AMC gebouw, dan had ik daar echt liever een flinke huisartsenpost gezien waar men alleen nog aan het uitleggen was waarom je voorzichtig moet zijn met ongeschuurd hout. “En ja, splinters zijn erg irritant meneer”.

Heb je ooit twee krantenwijken verliefd zien worden op elkaar? Ik was er vandaag getuige van, en het was een heel romantisch iets. De fotograaf in me vond het heel jammer dat het een te intiem moment was om op de foto te zetten, want de scene sprak boekdelen. Werkelijk waar. En met scene bedoel ik niet dat ik het ergens op tv zag ofzo, ik bedoel serieus dat ik twee verliefde krantenwijken tegen kwam.

Okay, ik zal het uitleggen. Vandaag kwam ik redelijk laat van mijn werk terug. Na een drukke dag vind ik het fijn om lopend naar huis te gaan. Even lekker de wind door het haar, en de tijd nemen voor een stevige wandeling.
Ben ik aardig in de buurt van mij huis, kom ik langs een plek waar een fietspad zo’n autoweg-in-een-wijk kruist. Aan de veilige kant van de kruising staan een paar van die wijkcontainers, daaromheen lopen links en rechts twee doorgangen die dus kruisen met die weg. En tegen elk van die twee wijkcontainers staat een fiets met een mooie tas van de flevopost. Op de grond ervoor een jongen en een meisje, ik gok een jaar of 15/16. Ik dacht eerst dat er misschien één gevallen was ofzo, maar nee hoor, ze zaten zowat bij elkaar op schoot, romantisch te doen. Echt het perfecte beeld van twee mensen, echt net klaar met hun krantenwijk, die vlug weer bij elkaar komen en elkaars aandacht vinden. Je zet je fiets tegen een vuilnisbak, gaat midden op straat zowat bij elkaar zitten, armen om elkaar heen, en lekker romantisch zoenen.

Dus ik zag twee krantenwijken verliefd zijn op elkaar, ik zou bijna denken, verliefd worden op elkaar, ik vond het een wonderlijk iets. Ik hoop dat de flevopost die twee nog heel lang een fijne tijd met elkaar mag bezorgen.

Vandaag had ik een baaldag geloof ik. Werk en alles ging wel okay, ik schoot lekker op met de dingen die ik doen moest. Maar voor de rest had ik het gevoel dat alles ontzettend in de weg zat, van alles dat bleef malen in mijn hoofd, niet lekker in mijn vel zitten. Ik heb denk ik te lang niet effe lekker heb kunnen sporten.

Het lekkere is dat je dan eigenlijk alles wat je aan frustraties, twijfels, ergernissen, zorgen en alles hebt opgebouwd, gewoon kan aanwenden om iets te presteren. Ik heb vandaag hard 5 kilometer op de hoogste weerstand geroeid, het zweet liep van me lijf. En toen heb ik er nog 2 etappes van een kilometer knallen achter aan gegooid. Ik was helemaal kapot.
En ‘t was weer rustig daarboven.

Is het menselijk brein en lichaam niet een wonderlijk iets?

Hele discussies heb ik vanmorgen gevoerd op mijn werk over dat mensen niet moeten zeuren, maar gewoon lekker moeten werken. ‘t Zat me flink hoog, en net toen ik nog eens goed van leer wou trekken, ging natuurlijk mijn telefoon. En wat riep die gek aan de andere kant? “Raymond, slaap je nog!”.

??? Grote verwarring ???

Ik schiet overeind en realiseer me dat ik gewoon nog in bed lig, over mijn werk heb liggen dromen (heel fout), en dat neef Gerry loopt te bellen en door de brievenbus loopt te roepen om te zien of ik wakker ben. Gerry en ik carpoolen samen naar Amsterdam als dat qua rooster goed uitkomt, we werken tenslotte opdezelfde afdeling.
Een goed bedoelde NEE naar beneden geschreeuwd terwijl mijn ogen nog open aan het gaan waren, een record gevestigd met opfrissen en aankleden en auto in duiken (5 minuten, wow!) en gewoon alsnog te vroeg op werk aankomen. Dat was nog eens snel op gang komen, poeh he! Zo snel, dat ik er vanavond pas met trainen achter kwam dat ik mijn sokken al de hele dag binnenstebuiten draag. Ben blij dat ik legerkisten draag, zag er namelijk niet uit.

Ik ben ook druk bezig met zoeken naar een nieuwe functie. Als het even kan wel binnen hetzelfde bedrijf, maar een nieuwe invulling qua werkzaamheden. Weer terug de techniek in. De afgelopen twee weken heb ik daarvoor een actieplan op papier gezet, en hierin precies uitgestippeld wat nu precies mijn wensen zijn qua functie, en welke stappen ik ga nemen om die functie te vinden en te krijgen. Daarnaast heb ik uit zo’n boekje een stukje zelf-analyse op mij los gelaten, en dat was erg interessant om te doen. Daar staan nog een paar puntjes over uit waar ik nog eens goed over na moet denken.
Vanmiddag had ik over dat alles een gesprek met mijn teamleidster. Dat was een erg positief gesprek, alles wat ik had neergezet op papier hebben we eens goed doorgenomen, en de reacties die ze daar op gaf waren erg nuttig. Zeker op het stukje zelf-analyse dat ik op papier had staan. Daar wist zij een interpretatie van buiten af op los te laten die voor mij ook andere aspecten van mijzelf zichtbaar maakten. Dat was erg interessant.

Vanavond lekker getrained, en World of Warcraft gespeeld. Een gemeen verslavend spelletje waar ik sinds woensdag mee bezig ben. Schrijf ik ook nog wel eens wat meer over, als ik zelf een beetje snap hoe alles werkt

Sprak zojuist een bevriende webmaster, en die heeft zich genoodzaakt gezien zijn site behorende bij de voetbalvereniging waar hij actief voor is down te brengen. Allemaal vanwege rellen omtrent een degradatie. Omdat ik niemand negatieve publiciteit toewens, zal ik niet verder ingaan op welke vereniging, daar gaat het me hier niet om.
Waar het me wel om gaat is dat het erg jammer is dat dit soort dingen nu ook de amateur sporten insijpelt. Dat het bij het professionele voetbal al zo vaak grondig mis loopt, buitengewoon jammer. Maar, zelfs ik als niet-voetbal-kenner, kon toch nog vaak graag naar een partijtje amateur voetbal kijken omdat de sfeer dan gewoon socialer is. Sja, als ik dit dan zo hoor… erg jammer.
Mensen die zich op deze manier met ‘hun’ sport bezig houden, dat zijn geen supporters. Die hebben gewoon een dwingende behoefte aan negativiteit en geweld. Vroeger konden we ze nog in Rome voor de leeuwen laten gooien, dan had het ‘gewone’ publiek nog wat echt vermaak aan die relschoppers, jammer dat dat niet meer kan.

Ik hoop dat de sfeer snel weer zo wordt dat die geweldige echte supporters weer een leuke digitale hangplek krijgen.

Berichtgeving Site Down

Ik zoek, maar ik weet niet waarnaar. Dat is een gevoel dat mij al de hele dag bezig houdt, en het is inmiddels redelijk irritant aan het worden. Zal wel zo’n gekke bui zijn, maar ‘t houdt je wel bezig. Soms denk je, ik heb mezelf door, en dan opeens weer niet.

��n ding dat ik wel heb gevonden is iets lekkers te eten vanavond. Kreeg de tip om daar eens wat aandacht aan te besteden als ik toch iets zocht om te schrijven. Ik vermeld in een forum dat ik veel bezoek ook vaak wat de pot deze dag schaft, dus waarom eigenlijk niet hier. Wie weet breng ik nog iemand op een idee. Ik sluit dus af met een ‘de pot schaft’ vandaag.

Vanmorgen sportief op de fiets naar het station, kom ik in de kou langs het park, en drijft er prachtige mist van het water af. Fiets neergegooid, tas open, camera er uit, weg over rennen en klikken maar. Zo meteen eens kijken of het uberhaupt gelukt is, moet ze nog op de computer zetten. Klaar met fotograferen, draai ik me om, ligt fiets zwaar in de weg midden op het fietspad met tas er naast op de grond en doet iedereen grote moeite er om heen te komen. Sja, soms een beetje fanatiek blijkbaar.
(continue reading…)

Yesterday, a good friend of mine shared a piece of wisdom. I was quite impressed, especially considering we were having laughing fits all evening that this very interesting story had stuck with him and that he managed to tell it so well, that even I can remember it now. I will try to write it down as I remember it, and how I took it.

I came across this text while browsing through some weblogs, and wasn’t too interested at first. Reaching the end of this short story, I was very amazed by the depth of the message and was compelled to share it with you because I feel it is so very true.

An old Grandfather, whose grandson came to him with anger at a schoolmate who had done him an injustice, said: “Let me tell you a story. I too, at times, have felt a great hate for those that have taken so much, with no sorrow for what they do. But hate wears you down, and doesn’t hurt your enemy. It’s like taking poison and wishing your enemy would die. I have struggled with these feelings many times.”

He continued, “It is as if there are two wolves inside me; one is good and does no harm. He lives in harmony with all around him and doesn’t take offense when no offense was intended. He will only fight when it is right to do so, and in the right way.”

“But the other wolf, ah! He is full of anger. The littlest thing will set him into a fit of temper. He fights everyone, all the time, for no reason. He cannot think, because his anger and hate are so great. It is hard to live with these two wolves inside me, for both of them try to dominate my spirit..”

The boy looked intently into his Grandfather’s eyes ad asked: “Which one wins, Grandfather?”

The Grandfather solemnly said: “The one I feed.”

Source: Ankyfloris.web-log.nl